1 november nadert. En eerlijk? In het begin snapte ik er niets van. Dat is migratie: overvallen worden door gesloten supermarkten op feestdagen die thuis geen feestdag zijn. Ook al is thuis niet zo ver. In Nederland zijn allerheiligen & allerzielen een allang verloren gegane traditie.
“Maar wat doen jullie dan?” vroeg ik als student aan een vriend die op 1 november naar familie ging.
“Gewoon, naar het graf van mémé en dan wafeltjes eten.” Hij keek er duidelijk naar uit. Ik vond het… een tikje macaber. Naar een graf gaan, daar is niets gezelligs aan, dat hoort een trieste bedoening te zijn. Dat dacht ik toch. Typisch voor een cultuur waarin de dood mijlenver van het leven staat.
Ondertussen vind ik het zo schoon. Eén keer per jaar samen de tijd nemen voor wie gemist wordt. Nabijheid met een bol chrysanten. Naar de begraafplaats en dan wafeltjes eten. Dat wil niet zeggen dat ik er nooit op gevloekt heb, de jaren dat ik samen met mijn man over ijzelwegen West-Vlaanderen doorkruiste, rijdend van de ene mémé naar de andere, toen nog beiden in leven.
Deze week hoorde ik een begrafenisondernemer vertellen dat het niet meer is zoals vroeger, op 1 november. Zonde is dat. Daarom ben ik zo blij dat Reveil deze dag in ere houdt. Overal in Vlaanderen vinden troostconcerten plaats.
En ik? Ik mag gaan vertellen op de begraafplaats van Oostakker. Kom luisteren. Daar of op een andere begraafplaats bij jou in de buurt. Meer info over de Gentse troostconcerten op https://stad.gent/reveil. Op de website van Reveil vind je alle evenementen in Vlaanderen terug.
Troostconcert Begraafplaats Oostakker, 1 november, 16u-18u