Soms heb ik er hartzeer van 💔 . De vele berichtjes die ik op sociale media lees: “Ik zou mijn familie liever niet uitnodigen voor ons huwelijk, wat nu?”. Helaas is een warme familieband een privilege dat we niet allemaal hebben. Een trouwfeest stelt dat op scherp.
Vaak zijn de reacties unaniem: “Het is jouw dag, jij moet doen waar je je goed bij voelt”. En dat klopt natuurlijk. Maar dat is niet het hele verhaal. Als het zo simpel was, dan zou je er niet zo over twijfelen, toch? 🤷♀️
Bij mij roept het vooral de vraag op waarom je twijfelt. Denk je “ik zie mijn ouders graag, maar soms doen ze zo…” of eerder “het zullen altijd mijn ouders zijn, maar ik krijg buikpijn als ik al aan ze denk”? Dat is het verschil tussen gênant en toxisch. En je mag ouders hier vervangen door eender welk familielid.
In het eerste geval weet je dat hun gedrag een bron van ergernis zal zijn. Ze hebben jou opgevoed. Maar ondertussen evolueerden jouw normen en waarden een andere kant op. Misschien zullen ze hun bestek verkeerd gebruiken. Of ongepaste moppen maken. Of alles op zichzelf betrekken. En omdat het jouw familie is, ben je bang dat dat op jou zal afstralen.
Maar weet je? Je hoort altijd hoe belangrijk het is dat je jezelf bent op je trouwdag. Misschien moeten we gasten hetzelfde gunnen. Laat ze maar zichzelf zijn. Soms hoor ik “ik ben bang dat ze me voor schut gaan zetten”. Maar dat gaat niet gebeuren. Gasten die zich slecht gedragen, zetten enkel zichzelf voor schut.
Nodig je ze uit, volg dan deze drie stappen:
- Zeg duidelijk: “We willen jullie er graag bij hebben.” We horen allemaal graag dat we welkom zijn.
- Verwacht je dat ze eisen gaan stellen? Maak duidelijk hoe jij het ziet en laat geen ruimte voor onderhandeling: “We gaan niet trouwen in de kerk/We verwachten dat niemand in het wit komt/We nodigen nonkel Bob-Jan niet uit.”
- Leg uit hoe jullie feest er wél uit zal zien: “We maken er een warm feest van, waar respectvol over elkaar wordt gesproken.”
- Geef ze eventueel een rol om duidelijk te maken dat je hen positief wil betrekken (als je denkt dat dit goed zal verlopen): “Zou je mee willen om mijn jurk uit te zoeken?/Zou je de ringen willen geven tijdens de ceremonie?/Wil je mee nadenken over de tafeldecoratie?”
En laat het daarna los. 🍃 Meer dan op voorhand je verwachtingen aangeven kun je niet doen. Als ze op de dag zelf toch precies dat doen waar je je aan ergert? Je kunt ze niet veranderen.
Iets anders is het als we niet meer spreken over inbreuken op de etiquette, maar ronduit destructief gedrag. Van sommige familieleden kun je helaas voorspellen dat ze voor ruzie zullen zorgen. Dat jullie trouwdag geen reden is om zich in te houden. Misschien integendeel. Of misschien is jouw band met je ouders sowieso negatief. Zodanig dat je in paniek schiet bij het idee dat je de dag van je huwelijk met hen moet delen. En dan nog moet lachen voor de foto’s ook.
In dat geval: nodig ze vooral niet uit. Besef dat je daarmee sowieso een stap zet naar verandering. Iemand op zo’n belangrijk moment niet uitnodigen? Daarmee zeg je: “voor mij hoor jij er niet bij”. Dat is hard, maar daarom niet verkeerd. Het kan een daad zijn waarmee je de band voorgoed doorknipt. Ook al had je het liever anders gewild. Door mensen niet uit te nodigen, wordt een breuk die er misschien al lang zat aan te komen zichtbaar voor de buitenwereld.
En wie weet open je daarmee juist het gesprek. Soms kan het daardoor na jaren van naast elkaar leven weer gaan over wat je écht nodig hebt om samen verder te kunnen. Soms ook niet. Niet iedereen is daartoe in staat. Dan is geen uitnodiging sturen een vorm van zelfbescherming. Dat brengt rouw mee. Laat dat verdriet er maar zijn, dat mag.
Twijfel je hierover? Je hoeft die knoop niet alleen door te hakken. Stuur me gerust een bericht. Ik ben er niet alleen voor perfecte families, maar ook voor die van jou. 😊